www.thai-ch.com
ช่วงระยะเวลา 10 กว่าวันของดิฉันในการตระเวนสัมภาษณ์ทั้งข้าราชการจีนด้านคมนาคมขนส่ง และผู้ประกอบการจีนด้านขนส่งและโลจิสติกส์
ที่อยู่ใน 4 เมืองสำคัญของจีนตอนในทางตะวันตก คือ นครคุนหมิงในมณฑลยูนนาน ต่อด้วยนครซีอานในมณฑลส่านซี และบินไปสัมภาษณ์ต่อที่มหานครฉงชิ่ง ก่อนจะมาปิดท้ายที่นครเฉิงตูในมณฑลเสฉวน (รายละเอียดในบทความตอนที่แล้ว) เพื่อสำรวจว่า ในขณะนี้ มณฑล landlocked ของจีนตะวันตกใช้เส้นทางใดเพื่อออกสู่ทะเล และมีระยะทาง รวมทั้งค่าใช้จ่ายเท่าไร เพื่อที่จะวิเคราะห์ต่อไปว่า มีความเป็นไปได้หรือไม่ที่มณฑลตอนในเหล่านั้นจะเปลี่ยนมาใช้เส้นทางออกสู่ทะเลโดยผ่านประเทศไทย หากสะพานข้ามแม่น้ำโขงที่เชียงของสร้างเสร็จ รวมทั้งหากมีการสร้างท่าเรือน้ำลึกทางฝั่งทะเลอันดามันของไทย
เริ่มจากยูนนาน มณฑลชายแดนที่ติดกับเพื่อนบ้านถึง 3 ประเทศ คือ พม่า ลาวและเวียดนาม แต่ไม่มีทางออกทะเล ในขณะนี้ นิยมขนส่งสินค้าเพื่อไปออกทะเลที่มณฑลกวางตุ้งผ่านกุ้ยโจวและกวางสี ด้วยระยะทางประมาณ 2,199 กิโลเมตร ใช้ระยะเวลาขนส่ง 5-7 วัน และมีค่าใช้จ่ายในการขนส่งทางรถไฟแบบเหมา ราคา 3,550 หยวนต่อตู้ 20 ฟุต และราคา 6,970 หยวนต่อตู้ 40 ฟุต
ผู้ให้สัมภาษณ์ในยูนนานเล่าในรายละเอียดว่า สายเดินเรือของจีน เช่น กลุ่ม COSCO จะส่งตู้คอนเทนเนอร์เปล่ามาทางรถไฟเพื่อมาบรรจุสินค้าของจีนตอนใน แล้วค่อยลำเลียงทางรถไฟขนส่งกลับไปออกทะเลที่ท่าเรือน้ำลึกในมณฑลชายฝั่ง ซึ่งส่วนใหญ่มากกว่าร้อยละ 80 ของท่าเรือชายฝั่งของจีนจะมีรางรถไฟตรงไปจนถึงท่าเทียบเรือน้ำลึกเหล่านั้น อย่างไรก็ดี ระยะเวลาในการจองตู้รถไฟในจีนยังคงไม่แน่นอนขึ้นกับฤดูกาลและสายสัมพันธ์ (Guanxi) เช่น อาจจะต้องจองล่วงหน้านานถึง 1 เดือน หากเป็นช่วงเวลาที่จีนต้องใช้รถไฟเพื่อขนส่งถ่านหิน หรือกรณีที่เป็นบริษัทที่ไม่มีสายป่านยาวพอ
สำหรับส่านซี มณฑลตอนในที่อยู่ทางเหนือตอนบนของจีน นิยมใช้ทางรถไฟเพื่อขนส่งสินค้าไปออกสู่ทะเลเช่นกัน เส้นทางขนส่งที่สั้นที่สุดในขณะนี้ คือ รถไฟสายซีอาน-ป่าวจี-เหลียนหยุนกั่ง และสามารถตรงไปจนถึงปลายทางภายในท่าเรือน้ำลึกเหลียนหยุนกั่งของมณฑลเจียงซูได้เลย ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเปลี่ยนถ่ายหลายรอบ ข้าราชการจีนด้านคมนาคมขนส่งของซีอานอธิบายว่า โดยทั่วไป หากมีระยะทางเกินกว่า 400-500 กิโลเมตร ก็จะนิยมขนส่งสินค้าด้วยระบบรางมากกว่าทางถนน เพราะจะสิ้นเปลืองค่าน้ำมันและต้องเสียค่าผ่านทางด่วนในจีนซึ่งราคาค่อนข้างสูงมาก
ฝ่ายจีนทั้งภาครัฐและเอกชนในนครซีอานของส่านซี ยังได้ให้ความเห็นว่า คงมีความเป็นไปได้น้อยและไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจสำหรับซีอานในการที่จะขนส่งสินค้าจากส่านซีเพื่อลงไปยูนนาน แล้วใช้ทางหลวงคุนหมิง-กรุงเทพฯ เพื่อมาออกทะเลในประเทศไทย แม้ว่าในอนาคต จะมีสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 4 ที่เชียงของ เพราะระยะทางไกลมาก คิดเฉพาะเส้นทางในจีนจากซีอาน-เฉิงตู-คุนหมิง-ชายแดนบ่อหานก็มีระยะทางไกลถึง 2,657 กิโลเมตร แล้วยังต้องผ่าน R3A ในลาวต่ออีก 228 กิโลเมตร รวมทั้งหมด 2,885 กิโลเมตรกว่าจะมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำโขงเพื่อไปยังชายแดนของไทยที่เชียงราย นอกจากนี้ การค้าขายระหว่างส่านซีกับประเทศไทยโดยตรงยังมีไม่มาก และส่านซีเองก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับข้อตกลงการค้าเสรี ASEAN-China FTA
ในกรณีของมณฑลเสฉวน ซึ่งทีมวิจัยฝากความหวังไว้ในตอนแรกว่า น่าจะเป็นมณฑลศักยภาพที่สนใจขนส่งสินค้ามาออกสู่ทะเลโดยใช้เส้นทางคุนหมิง-กรุงเทพฯ แต่จากการสัมภาษณ์กลับพบว่า อาจจะไม่คุ้มค่าเช่นกัน เพราะเส้นทางจากเฉิงตู-คุนหมิง-ชายแดนที่บ่อหานแล้วต่อด้วยเส้นทาง R3A ในลาว มีระยะทางไกลมากร่วม 2,000 กิโลเมตร โดยในขณะนี้ เสฉวนนิยมขนส่งสินค้าด้วยระบบรางทางรถไฟเพื่อไปออกทะเลที่เซี่ยงไฮ้ ใช้เวลาประมาณ 4 -5 วัน ด้วยระยะทางราว 2,631 กิโลเมตร และมีค่าใช้จ่ายแบบเหมาตู้ประมาณ 5,000 หยวนต่อตู้ขนาด 20 ฟุต และราคา 9,000 หยวนต่อตู้ 40 ฟุต
ขอปิดท้ายด้วยมหานครฉงชิ่ง ซึ่งมีข้อได้เปรียบกว่า 3 มณฑลที่กล่าวมาเพราะมีแม่น้ำแยงซีเกียง (ฉางเจียง) ไหลผ่านและมีท่าเรือ “ชุ่นทาน” (Cuntan Port) ซึ่งเป็นท่าเรือคอนเทนเนอร์ริมแม่น้ำที่สำคัญของจีน และสามารถนำสินค้าผ่านพิธีการศุลกากรที่ท่าเรือชุ่นทานเพื่อขนส่งตรงไปต่างประเทศได้เลย โดยล่องไปตามแม่น้ำแยงซีเกียงเพื่อออกปากทางสู่ทะเลที่เซี่ยงไฮ้ ด้วยระยะทางประมาณ 2,660 กิโลเมตร
จากการสัมภาษณ์และเยี่ยมชม ผู้จัดการท่าเรือฯ เล่าให้ฟังด้วยความภูมิใจว่า แม้ว่าท่าเรือชุ่นทานจะอยู่ตอนในของจีนห่างชายฝั่งทะเล 2,000 กว่ากิโลเมตร หากแต่มีความคับคั่งการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศในปริมาณที่พอๆ กับท่าเรือคลองเตยของไทยโดยผู้จัดการบริษัทเดินเรือคอนเทนเนอร์ทางแม่น้ำรายใหญ่ของรัฐบาลฉงชิ่ง คือ Chongqing Pacific Ocean ได้เล่าเสริมให้ฟังว่า ในขณะนี้ ฉงชิ่งสามารถส่งออกรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์และชิ้นส่วนยานยนต์ไปหลายประเทศ เช่น ประเทศในตะวันออกกลางและแอฟริกา โดยลำเลียงขนส่งตรงจากท่าเรือตอนในแห่งนี้
เขตสินค้าทัณฑ์บน (Cuntan Bonded Port Zone) ที่อยู่ภายในท่าเรือชุ่นทานยังเป็นเขตสินค้าทัณฑ์บนภายในประเทศ (inland) แห่งแรกของประเทศจีน โดยมีท่าเทียบเรือคอนเทนเนอร์เปิดใช้งานแล้ว 2 ท่า และหากท่าเรือแห่งนี้ก่อสร้างครบทั้ง 3 เฟส จะมีท่าเทียบเรือฯ ทั้งหมด 9 ท่า
ได้ยินได้ฟังแล้ว ต้องยกนิ้วให้กับความสามารถของรัฐบาลจีนในการพัฒนาเส้นทางขนส่งทางแม่น้ำแยงซีเกียง จนสามารถขจัดจุดอ่อนของมณฑลจีนตะวันตกในการเป็น landlocked ได้อย่างน่าทึ่ง
ผู้ให้สัมภาษณ์ในแต่ละมณฑลยังได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับอุปสรรคหรือปัญหาในการขนส่งสินค้าโดยใช้เส้นทางคุนหมิง-กรุงเทพฯ เพื่อมาผ่านทางภาคเหนือของไทย แต่เนื้อที่หมดพอดี ไว้จะแวะมาเล่าให้ฟังในโอกาสต่อไปนะคะ
สำหรับรายละเอียดผลการศึกษาฉบับสมบูรณ์ที่ดิฉันและทีมวิจัยจะรายงานต่อสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) กระทรวงคมนาคม คาดว่าจะเผยแพร่ได้ภายในปลายปีนี้ค่ะ
เส้นทางสู่ทะเลของมณฑลจีนตะวันตก : ระยะทาง ระยะเวลา ค่าใช้จ่าย
|
เส้นทาง |
รูปแบบขนส่ง |
ระยะทาง |
ค่าใช้จ่าย |
ระยะเวลา |
|
มณฑลยูนนาน
:คุนหมิง-กวางโจว |
รถไฟ |
2,199 กม. |
แบบเหมา
--ตู้ 20 ฟุต 3,550 หยวนต่อตู้
--ตู้ 40 ฟุต 6,970 หยวนต่อตู้
|
รถไฟ 5-7 วัน |
|
มณฑลส่านซี :
ซีอาน – เหลียนหยุนกั่ง (เจียงซู) |
รถไฟ |
1,396 กม. |
ประมาณ 0.1 – 0.2 หยวนต่อตัน ต่อกม. (ไม่รวมค่าขนถ่าย+อื่นๆ ) |
รถไฟ 1-2 วัน |
|
มณฑลเสฉวน :
เฉิงตู – เซี่ยงไฮ้ |
รถไฟ |
2,631 กม. |
แบบเหมา
--ตู้ 20 ฟุต 5,000 หยวนต่อตู้
--ตู้ 40 ฟุต 9,000 หยวนต่อตู้ |
รถไฟ 4 -5 วัน |
|
มหานครฉงชิ่ง – เซี่ยงไฮ้ |
เรือ โดยใช้แม่น้ำแยงซีเกียง |
2,660 กม. |
แบบเหมา
-- ตู้ 20 ฟุต 2,200-2,400 หยวนต่อตู้
-- ตู้ 40 ฟุต 4,000 หยวนต่อตู้ |
ทางแม่น้ำ 7-8 วัน |
ที่มา : อักษรศรี พานิชสาส์น (2553) รวบรวมจากสัมภาษณ์และเดินทางสำรวจข้อมูลระหว่าง 20-31 มกราคม 2553
โดย:กรุงเทพธุรกิจ |